Voorjaar op het zand: wat eerst de grond in gaat
Zandgrond heeft één groot voordeel in het voorjaar: hij is vroeg droog en warmt snel op. Op 14 maart stak ik voor het eerst dit jaar de thermometer tien centimeter de grond in, om twee uur ’s middags: 7 graden. Op 28 maart was het 11 graden, en op 4 april 13. In de potgrond op het balkon was het op dezelfde dagen 9, 14 en 17 graden, omdat de potten tegen de muur staan. Ik hou dat sinds drie jaar bij, en het is de nuttigste reeks cijfers die ik heb.
Wat ik te vroeg deed: wortelen zaaien op 15 maart. Ze hebben minstens 8 graden nodig en liefst 10, en bij 7 graden bleven ze drie weken onder de grond, waarna de helft niet opkwam. De rij heb ik op 2 april gewoon opnieuw gezaaid, ernaast, en die stond na elf dagen boven. Ik weet dit al jaren, en toch win ik elk voorjaar de wedstrijd met mezelf wie het eerst in de grond is.
Wat wel goed ging: de aardappelen. Ik had ze vanaf half februari in eierdozen op de vensterbank in de koele slaapkamer laten voorkiemen, bij ongeveer 14 graden en veel licht, en ze hadden op 28 maart stevige, donkergroene kiemen van twee centimeter. Die dag de grond in, 30 centimeter uit elkaar, 10 centimeter diep, twee rijen van tien. Op zandgrond kan dat zo vroeg, omdat de grond niet koud en nat blijft zoals klei. Vandaag, een week later, steken de eerste blaadjes nog niet boven de grond, maar als ik een knol opgraaf zie ik witte worteltjes.
Erwten en tuinbonen zaaide ik op 21 maart, en die staan inmiddels vier centimeter hoog. De tuinbonen heb ik tegen de kraaien afgedekt met takken, want vorig jaar trokken ze de helft van de kiemplanten eruit om de boon eronder op te eten. De eerste sla en radijs gingen op het balkon, in bakken met een plastic kap, en daar oogst ik over twee weken al. Op de tuin wacht ik tot de bodem 12 graden is voor sla, en dat is nu zover.